De afgelopen weken was er in Bredevoort sprake van verwarring. De mensen wisten niet meer waar ze aan toe waren. Het uurwerk van de Joriskerk op de Markt was daar de oorzaak van. De klok die menig Bredevoorter bij de tijd houdt, was van slag.
Bij de mensen in het stadje zorgde dat voor chaos. Men vroeg zich af, Is de zomertijd al ingegaan? Dat is tot pas eind maart? Ben ik nu te laat voor mijn afspraak, of loopt de klok een eind voor?
Het was maar net van wat voor kant je het bekijkt. Kwam je van de Koppelstraat naar het centrum, dan was het 10 over 4, maar vanaf het Zand gezien was het al kwart voor 6 geweest, terwijl het vanaf het Stadsbroek half 5 was.
Wat er aan de hand was, wist niemand, maar ze raakten wel de draad kwijt. Men was gewoon, om even op te kijken naar de toren of alles nog volgens de planning verloopt, De kerktoren gaf altijd de juiste koers aan, maar dat was niet meer zo. Wat zou er aan de hand zijn met het oude getrouwe uurwerk?
Het was dé gespreksstof van menig voorbijganger en van de praatjes bij de Spar. Dat er iets niet klopte daarboven in het raderwerk, dat was wel duidelijk. Buurman Ludo trok aan de bel.
Reden voor de uurwerktechnici Eduardo en Hemmie binnen de kerk, om een grondig onderzoek in te stellen, om een einde te maken aan deze wanorde. Misschien moest het eeuwenoude uurwerk wel gerenoveerd worden en moest er een hoogwerker aan te pas komen. Dat viel mee. Wat bleek? Het aandrijfmechanisme van het uurwerk had het zwaar te verduren, waardoor er vertraging ontstond in het uurwerk. Daardoor raakten de wijzers van slag en menig Bredevoorter ook. In de werkplaats werden de assen en tandwielen van een flinke smeerbeurt voorzien. Na terugplaatsing in de toren bleek Bredevoort weer helemaal bij de tijd te zijn. Gelukkig maar dat op die manier de orde weer hersteld kon worden.
In een warme boek zat ne tweeling. Dicht bi’j mekare, wiegend op ’t ritme van n kloppend hart.
“Zeg,” fluustern den enen, “denk ie dat d’r léven is nao de geboorte?” De aalnderen snuften wat. “Nao de geboorte? Wat mot dat wean dan? Dit is toch alles wat d’r is. Warmte, etten deur den streng, en n kloppende hart. Meer hef ’n mens toch neet neudig?” “Maor luuster dan es good,” zei dn eersten zacht. “Heur ie die stemmen wal es? Zacht en leefdevol. En veul ie ho wi’j soms edragene wordt? Ik geleuf dat wi’j neet allene bunt. Dat d’r Iemand is die ons dreg.” “Onzin,” zei n andern. “Wat wi’j neet kunt zeen, dat is d’r ok neet. Wi’j zit hier, en as dit ophölt, dan is ’t klaor.” Den eersten blef stillekes.
“Misschien,” zei ’e nao ’n tiedje, “is dit hier moar ’n voorbereiding. Misschien goat wi’j straks naor ’n grotere wereld. Dat wi’j dan echt kunt oademen, zeen en lopen. Misschien lut God ons hier greuien, um straks geboren te wodden in ’t echte léven.” “God?” vroeg den anderen wat schamper. “Woar dan?” “In ’t hart dat wi’j heurt kloppen,” zei den eersten. “In de leefde dee wi’j veult. Wi’j zit neet op onszelf. Wi’j wordt edroagen. Net as ’n kind in de boek van zien moder. Misschien is dizze tied moar ’n kleine buuk, en is de dood straks gin einde, maor ’n geboorte in God zien grote wereld.”
’t Werd krapper en krapper in de boek. De wanden drukten an. Alles bewoog. “Ik bun bange,” zei de andere. “Dat snap ik,” zei de eerste. “Maor misschien is angst moar ’t teken dat wi’j op ’t punt stoat geboren te wodden. Misschien wacht d’r licht. Misschien wacht d’r Iemand den zeg: ‘Welkom, mien kind.’”
En toen inens kwam d’r druk. En licht. ruumte en oadem. Wat den enen dacht dat ut ende was blek ’t begin.En misschien is ’t met ons net zo: wat wi’j dood neumt, is veur God ne geboorte.
Bij haar afscheid als dominee van de Protestantse Gemeente Bredevoort ontving Ada Endeveld een boom. Het is een appelboom van het ras dominee Douwes en Ada plantte hem zelf in het Voedselbos Bredevoort, ter herinnering aan haar predikantschap.
In Bredevoort is de situatie in de wereld aanleiding voor de plaatselijke Joriskerk om een viering te houden die in het teken van de vrede staat. Het thema is “leef in vrede met elkaar”
De dienst vindt plaats op zondag 1 februari aanstaande om 10.00 uur in de Joriskerk. De viering wordt georganiseerd door de katholieke en protestantse gemeenschap en is bedoelt voor alle inwoners en anderen die interesse hebben. Twee Bredevoorders leiden de dienst, Coby Navis en Jos Wessels.
Er worden beelden en liederen vertoond van christenen van over de hele wereld.
Met deze viering willen samen in Bredevoort iets te laten zien van onze roeping om vrede te brengen.
De kerkenraad is verheugd te kunnen meedelen dat de beroepingscommissie om een nieuwe predikant te zoeken aan het werk is gegaan. Deze commissie is in de kerkenraadsver-gadering van 15 december 2025 geïnstalleerd.
De leden zijn: Anne van Voorst (als consulent predikant) Joke Bremmer, Annuska Klein Nibbelink, Jos te Linde, Maaike Prange, Jolanda Meerdink (als afgevaardigde van de katholieke gemeenschap), Anita Hoornenborg, en namens de kerkenraad Jan Wijbrans en Herman te Paske.
Wij zijn heel blij dat deze mensen samen met de kerkenraad op zoek willen gaan naar een. nieuwe predikant voor onze kerk. Wij wensen de beroepingscommissie langs deze weg Gods helpende hand toe bij hun werk en veel succes.
Wat gebeurt er allemaal in de Joriskerk in Bredevoort? Kerstmis is weer voorbij, mooi verhaal maar wat heeft dat voor zin?
Die kerk op de Markt van Bredevoort, heeft die eigenlijk nog wat te betekenen in deze tijd, behalve dat het een prachtig oud gebouw is?
Vrolijke mensen? Ja, zondags zit daar een groep mensen vrolijk te zingen met elkaar bij de muziek van een orgel en te luisteren naar oude verhalen. Wat heb je daar nou aan? Wat doen die mensen door de week, met wat ze zondags gehoord hebben? Zijn deze mensen nog wel van deze tijd en waar zijn ze eigenlijk naar op zoek?
Ja, wat zoeken ze? In die kerk zitten mensen, net als jij en u. Ze zijn net als iedereen op zoek naar een beetje rust en houvast in het leven. Er komt veel op je af door de week, op je werk, aan nieuws uit de wereld, in relaties of door ingrijpende gebeurtenissen, zoals een ziekte, een burn-out of misschien zelfs de dood. Je mist iemand heel erg of je wordt zelf ziek. Iedereen maakt dat mee in zijn omgeving en hoe vind je dan een manier om door te gaan en hoop te houden dat het beter wordt? Een moment van rust kan je misschien op andere gedachten brengen. Vind je dat dan in de kerk?
Iets hogers? Veel mensen denken dat er wel iets meer is tussen hemel en aarde, maar wat precies? Soms merken ze dat bij bepaalde gebeurtenissen, zoals de geboorte van een kind, of het begin van de lente. Soms ook bij ziekte of overlijden van een geliefde, of gewoon bij een wandeling in de natuur, mooie klanken van muziek, of door goede mensen om je heen. Dit kan je aan het denken zetten. Is het toevalig dat mij die dingen overkomen, dat ik iemand tegen kwam die een leuk praatje had, of dat ik ineens bepaalde gedachten kreeg?
In de kerk geloven we in God. Het hogere noemen we in de kerk God en hij is tot dingen in staat, die wij mensen niet voor mogelijk houden. In de bijbel maakt ie zich bekend aan de mensen. Wij geloven dat hij de wereld gemaakt heeft, hoe dan ook. Hiermee zetten wij de wetenschap heus niet aan de kant, maar wij geloven dat hij aan het begin staat van alle leven. Hij wil dat wij mensen goed omgaan met elkaar, zodat we gelukkig zijn.
En Jezus dan? We geloven in de kerk ook in Gods zoon Jezus. Kerstmis was een gezellige tijd, waarin mensen elkaar opzochten en proberdenn ook aan anderen te denken, met allerlei acties zoals het glazen huis.
Wij geloven in de kerk dat God de mensen wilde laten zien, hoe ze met elkaar om moeten gaan. Hoe maak ik hen dat duidelijk? Op een menselijke manier, moet hij gedacht hebben. Daarom liet hij een zoon geboren worden bij doodnormale mensen. Maria was een jonge vrouw en Jozef een bouwvakker. De situatie tijdens de geboorte was niet optimaal, want ze waren op dat moment onderweg. Geen ziekenhuisbed of kraamzorg, maar geboren worden in eenvoudige omstandigheden. Een bijzonder kind, dat zeker, want hij moest namens God, de mensen vertellen, wat een goede manier is om met elkaar te leven.
Leefregels voor je rust Eenvoudigweg weg kun je die manier van leven samenvatten als, dat God aan het begin en aan het eind van je leven staat en dat je in tussentijd om moet zien naar elkaar. Je moet anderen net zo behandelen, zoals je dat zelf ook graag zou zien. Dat brengt geluk, vrede en rust in je leven.
De geest. Dit klinkt tegenwoordig erg spiritueel. Misschien zelfs vaag, niet van deze wereld. Wij geloven in de kerk dat God onder de mensen werkt, doordat ze op elkaar letten, of doordat je je ineens iets beseft, waar je nog niet eerder aan gedacht had. Soms ervaar je dat. Is het toeval dat je ineens een leuk gesprekje had in de buurt, bij de Spar, de Borghman, of SC Bredevoort, waardoor je wat meer moed kreeg om dingen weer op te pakken? Dat had je nou net nodig. Wij geloven in de Joriskerk dat God zo werkt. Hij brengt mensen in contact met elkaar en dan kan er iets moois ontstaan. Zomaar een contact, vriendschap of liefde. Een lichtje waar dat nodig is.
Heilige boontjes? In de kerk horen we hier zondags verhalen over. Het zijn oude verhalen, dat klopt, maar wel met regels, die nog steeds werken. Een bezoek aan de kerk, is een soort oefening/training, zo van hoe moest het ook al weer? Door de week proberen we dat in de praktijk te brengen, door om te kijken naar mensen dichtbij en verderweg van ons. Lukt dat? Nee helaas niet altijd, omdat we mensen zijn zoals iedereen. We willen het wel blijven proberen, maar zijn ook druk met alle daagse dingen. Geen heilige boontjes dus, dat zeker niet, maar gewone mensen. We proberen ervoor te blijven gaan met vallen en opstaan, maar daarvoor hebben we elkaar, jou en u nodig. Er zijn best veel dingen waarover we twijfelen, maar één ding is zeker. Met elkaar kunnen we het doen.
De laatste zondag van het kerkelijk jaar heet Eeuwigheidszondag. Dan gedenken we gemeenteleden, familie, vrienden die in het afgelopen jaar overleden zijn.
Vanochtend ging ds. Marsman uit Winterswijk voor in onze St. Joriskerk. De dienst werd begeleid door het koor, er werd ondermeer gezongen uit de traditie van Taizé:
“Als alles duister is,
ontsteek dan een lichtend vuur,
dat nooit meer dooft,
vuur dat nooit meer dooft.”
Ds. Marsman sloot af met een bemoediging: Soms is het er ineens, een teken van hoop, een lichtje, een groet of lief woord. Een glimp van God. Zie je wel.
7e Ik-mis-je-wandeling Bredevoort, zondag 16 november 14.30 uur
Op zondag 16 november wordt in Bredevoort voor de zevende keer de “Ik mis je wandeling” gehouden.
Het is een wandeling voor iedereen die een dierbare verloren heeft. Tijdens de wandeling wordt stilgestaan bij het gemis, maar ook bij de verbondenheid die blijft.
Ook dit jaar starten we weer om 14.30 uur bij de molen . Daar worden we opgewacht door een koperblazersgroep. Vandaar lopen we via de Ambthuiswal langs de kruidentuin naar de Sint Joriskerk. In de kerk zal Hans de Vries een drietal passende liederen ten gehore brengen afgewisseld met een gedicht gelezen door Geert Kämink. Daarna lopen we via t Zand naar de ingang van het Vestingpark aan de Kruittorenstraat door de appeltuin naar het beton pad om uit te komen bij de Lourdesgrot. Bas Brezet zal hier een kaars aansteken voor iedereen die we willen gedenken, maar niet in Bredevoort begraven ligt. Coby Navis richt enkele woorden tot ons over “ik mis je”.
De tocht wordt voortgezet naar de begraafplaats Kloosterhof, waar de koperblazers nogmaals passende muziek zullen laten horen. Aangekomen bij de Kloosterhof krijgt ieder een lichtje om te plaatsen bij een graf van een geliefde. Ook kan men het lichtje thuis plaatsen bij een herinneringsplek van een geliefde overledene. Na afloop kunnen we napraten met een kop koffie of thee met iets lekkers in ’t Grachthuys aan de Kruittorenstraat 1.
Een groot aantal organisaties uit Bredevoort en de buurtschappen werken mee, te weten Katholiek Kontakt Bredevoort, de Protestantse Gemeente Bredevoort, GUV Uitvaartverzorging, basisschool ’t Bastion, koperblazersgroep, Hans de Vries, Bredevoorts Belang, Kloosters Belang, Haarts Belang, Molen Prins van Oranje en ‘t Grachthuys
Met elkaar stil staan bij wie we missen staat voorop. De vorige keren merkten we dat deze vorm van herdenking veel mensen aanspreekt; het aantal deelnemers groeit van jaar tot jaar. Ook mensen uit andere plaatsen nemen deel. U bent dus van harte welkom op 16 november om 14.30 op de Molenwal.
