Als ik wist dat ik je voor de laatste keer
in slaap zag vallen,
zou ik je steviger instoppen
en tot God bidden je ziel te bewaren.
Als ik wist dat ik je voor de laatste keer
door de deur zag lopen,
zou ik je omhelzen en kussen
en je terugroepen voor nog één keer.
Als ik wist dat ik je stem voor de laatste keer
zou horen loven,
zou ik elk woord en elk gebaar vastleggen,
zodat ik ze dag na dag opnieuw kon beleven.
Als ik wist dat ik een minuut of twee
extra kon nemen om stil te staan en te zeggen
‘Ik hou van je’,
in plaats van ervan uit te gaan dat je het wel wist.
Als ik wist dat ik er vandaag voor de laatste keer
voor je kon zijn om de dag met je te delen,
omdat ik er zeker van was dat er nog zoveel dagen zouden volgen,
zodat ik deze ene wel kon laten schieten.
Er is altijd een morgen
en het leven geeft ons nog een kans
om de dingen goed te doen.
Maar voor het geval ik het mis heb
en vandaag alles is wat we hebben,
zou ik je willen zeggen hoeveel ik van je hou
en ik hoop dat we dat nooit vergeten.
De dag van morgen is aan niemand beloofd,
jong of oud gelijk.
Vandaag is misschien je laatste kans
om je dierbare stevig vast te houden.
Dus als je wacht op morgen,
waarom doe je het dan niet vandaag?
Want als morgen nooit komt,
zul je zeker spijt hebben van deze dag.
Dat je geen extra tijd hebt genomen
voor een glimlach, een knuffel of een kus,
en het te druk had om die ene wens te vervullen
die zijn laatste bleek te zijn.
Houd je dierbaren vandaag dicht bij je
en fluister in hun oor,
vertel ze hoeveel je van ze houdt
en dat je ze altijd dicht bij je zult dragen.
Neem de tijd om te zeggen ‘Het spijt me’,
‘Vergeef me’, ‘Alsjeblieft’ of ‘Dank je wel’.
En als er nooit een morgen komt,
zul je geen spijt hebben van vandaag.
Het oorspronkelijke gedicht ‘If I knew’ is in 1989 geschreven door Norma Cornett Marek, naar aanleiding van het overlijden van haar 10 jarige zoontje.








Buiten de kerk is het leren wat anders geworden dan zeventig jaar geleden. Er wordt ondertussen verwacht van kinderen dat ze goed leerden, als ze dat konden en dat ze creatief werden, zelf dingen bedachten. Dus we moeten eigenlijk niet verbaast zijn als we merken dat velen gingen nadenken over het geloof en er zelf dingen over bedachten. Of ze merkten in hun leven dat die vaste waarheden hen niets meer zeiden als ze het echt moeilijk hadden. Dus leven we nu in een tijd waar geloven iets heel anders betekent dan vroeger. Het is meer een kwestie van beleven dan van een waarheid aannemen. Ook in orthodoxe protestantse kerken zie je dat jeugd liever naar evangelische kerken gaat, omdat het gevoel meer een plek heeft in die denominaties. Natuurlijk zijn er ook mensen bij wie het geloof vervaagt of ingrijpend verandert. Maar kerklid of niet, men geeft een eigen antwoord op die vragen als “Wat geeft het leven zin” of “Is er leven na de dood.”, misschien wel antwoorden waar hun ouder of grootouder van achterover valt. Wat me het meest hierin raakt, is dat het gesprek daarover nauwelijks op gang komt. Kinderen zwijgen tegenover hun ouders over zulke dingen, omdat ze bang zijn veroordeeld te worden voor wat ze te zeggen hebben. Ouders durven niet meer te praten over wat hen ten diepste beweegt, omdat hun kinderen het gezeur vinden(wat ook een oordeel is). De laatste kerkverandering wil het geloofsgesprek weer op gang brengen tussen de leden. Ik vind het een goed streven. Ik hoop van harte dat het gaat lukken die gesprekken te voeren zonder elkaar te veroordelen, omdat ze dan gegarandeerd mislukken. De toekomst van de kerk kan van dat succes afhangen.