Een zak brood in de diepvries, blikken groente in de kast, beetje reserve op de bank, op tijd van huis gaan, je weet immers nooit. We zijn voorzichtig en vooruitziend geworden. We houden niet van verrassingen en bouwen op controle vooraf. Bij een beetje kantoor is het adagium “better safe than sorry” en zeg eens eerlijk: ga jij nog op weg zonder reisverzekering?
En toch zijn er verschillende momenten in ons leven dat we een stap, of zelfs een sprong moeten maken, zonder precies te weten waar we terecht komen of hoe we landen. Soms moeten we “gewoon” geloven, of vertrouwen dat het goed komt. Vertrouwen dat we de juiste mensen onderweg tegen komen, dat zaken goed gaan of dat we ons gesterkt weten in geloof.
“Leap of faith”: de kunst van geloven in, of aanvaarden van iets dat buiten de grenzen valt van het redeneerbare.
Op 29 april hebben we daar over nagedacht op zondagmorgen 29 april in de St Joriskerk aan de Markt in Bredevoort. We deden dat door het verhaal van Jacob, die eerst helemaal geen sprong waagt, maar in zijn contact met God veel voorwaarden stelt. Pas later, als hij terukomt in zijn land, ondergaat hij een echte verandering en doet hij een sprong in het diepe, door gewoon als ziczelf zijn broer Esau te ontmoeten. 
Het koor Friends uit Lichtenvoorde o.l.v. Johan Klein Nibbelink heeft muzikale medewerking verleend. Ze zongen bij het verhaal van Jacob: “Geef mij nu je angst”en ook “something inside so strong”, die naadloos bij die bijbelverhalen pasten. Dat waren maar twee van alle liederen die ze ten gehore brachten.
De Anders dan Andersdienst commissie.
Buiten de kerk is het leren wat anders geworden dan zeventig jaar geleden. Er wordt ondertussen verwacht van kinderen dat ze goed leerden, als ze dat konden en dat ze creatief werden, zelf dingen bedachten. Dus we moeten eigenlijk niet verbaast zijn als we merken dat velen gingen nadenken over het geloof en er zelf dingen over bedachten. Of ze merkten in hun leven dat die vaste waarheden hen niets meer zeiden als ze het echt moeilijk hadden. Dus leven we nu in een tijd waar geloven iets heel anders betekent dan vroeger. Het is meer een kwestie van beleven dan van een waarheid aannemen. Ook in orthodoxe protestantse kerken zie je dat jeugd liever naar evangelische kerken gaat, omdat het gevoel meer een plek heeft in die denominaties. Natuurlijk zijn er ook mensen bij wie het geloof vervaagt of ingrijpend verandert. Maar kerklid of niet, men geeft een eigen antwoord op die vragen als “Wat geeft het leven zin” of “Is er leven na de dood.”, misschien wel antwoorden waar hun ouder of grootouder van achterover valt. Wat me het meest hierin raakt, is dat het gesprek daarover nauwelijks op gang komt. Kinderen zwijgen tegenover hun ouders over zulke dingen, omdat ze bang zijn veroordeeld te worden voor wat ze te zeggen hebben. Ouders durven niet meer te praten over wat hen ten diepste beweegt, omdat hun kinderen het gezeur vinden(wat ook een oordeel is). De laatste kerkverandering wil het geloofsgesprek weer op gang brengen tussen de leden. Ik vind het een goed streven. Ik hoop van harte dat het gaat lukken die gesprekken te voeren zonder elkaar te veroordelen, omdat ze dan gegarandeerd mislukken. De toekomst van de kerk kan van dat succes afhangen.
In wijk 3 (Kloosterm Barlo, Hollenberg, Aalten) zijn er in februari 2018 twee geslaagde wijkavonden geweest. De deelnemers was gevraagd iets belangrijks mee te nemen. Daar hebben we over gesproken. Zoals te verwachten nam men hele verschillende dingen mee. Van oude portemonnees, tot (foto-) boeken, van een sleutel om een melkbus open te maken tot een parfumflesje. De verhalen waren natuurlijk het mooist. Bijgaande foto is van het Bijbeltje dat ik van mijn oma kreeg toen ik 12 was. Aan de punaise is te zien hoe klein het is.