In een warme boek zat ne tweeling.
Dicht bi’j mekare, wiegend op ’t ritme van n kloppend hart.
“Zeg,” fluustern den enen, “denk ie dat d’r léven is nao de geboorte?”
Dn anderen snuften wat. “Nao de geboorte? Wat mot dat wean dan? Dit is toch alles wat d’r is. Warmte, etten deur n streng, en n kloppende harte. Meer hef ’n mens toch neet neudig?”
“Maor luuster dan es good,” zei dn eersten zacht. “Heur ie die stemmen wal es? Zacht en leefdevol. En veul ie ho wi’j soms edragene wordt? Ik geleuf dat wi’j neet allene bunt. Dat d’r Iemand is die ons dreg.”
“Onzin,” zei n andern. “Wat wi’j neet kunt zeen, dat is d’r ok neet. Wi’j zit hier, en as dit ophölt, dan is ’t klaor.”
Den eersten blef stillekes.
“Misschien,” zei ’e nao ’n tiedje, “is dit hier moar ’n voorbereiding. Misschien goat wi’j straks naor ’n grotere wereld. Dat wi’j dan echt kunt oademen, zeen en lopen. Misschien lut God ons hier greuien, um straks geboren te wodden in ’t echte léven.”
“God?” vroeg den anderen wat schamper. “Woar dan?”
“In ’t hart dat wi’j heurt kloppen,” zei den eersten. “In de leefde dee wi’j veult. Wi’j zit neet op onszelf. Wi’j wordt edragen. Net as ’n kind in de boek van zien moder. Misschien is dizze tied moar ’n kleine stuksken, en is de dood straks gin einde, maor ’n geboorte in God ziene grote wereld.”
’t Werd krapper en krapper in de boek. De wanden drukten an. Alles bewoog.
“Ik bun bange,” zei de andere.
“Dat snap ik,” zei de eersten. “Maor misschien is angst moar ’t teken dat wi’j op ’t punt stoat
geboren te wodden. Misschien wacht d’r licht. Misschien wacht d’r Iemand den zeg: ‘Welkom, mien kind.’”
En toen inens kwam d’r druk. En licht. ruumte en oadem.
Wat den enen dacht dat ut ende was blek ’t begin.En misschien is ’t met ons net zo:
wat wi’j dood neumt, is veur God ne geboorte.